بنفشه کمالی

برای پرومته(1) های عاشق که اسیردست عقابان جگرخوارگردیده اند،اماسرتسلیم فرودنمیآورند.تقدیم به فرزادکمانگر،علی نجاتی ویارانش کارگران آگاه ومبارز،شیرکوه وده هاانسان آزادیخواه که درسیاه چالهای رژیم جمهوری اسلامی برای دفاع ازعشق وآزادی به پاخاسته اند
یادتوباردگرپروازیست براوج سرود
کاش رفتن وبازنیاَمدنت خوابی یاکه خیالی میبود
تاکه من زآن خواب وخیال ،آرام برمیخاستم
دیده  برگرمِ نگاهت مید وختم تا عمق
دستان آبی ام ،یخ زده از باد ِ زمستانیِ  سرد
باآفتابِ نگاهت گرم میشد ،گرم 

برای سهیلا قدیری که تراژدیِ زندگی و اعدام ا وسند گویائی بر علیه قوانین ضد بشری رژیم جمهوری اسلامی میباشند.

بنفشه کمالی 22 اکتبر 2009

غمِِ درون

چگونه باز گو کنم غم درون
ز سوگِ تو
ز مرگِ تو

چگونه باز گو کنم غم درون
برای تو
که زندگی نمایشِِ
فجیع درد و فاجعه-
سکوت و بغض-
و حادثه برای تو
بود و بس

دلتنگی ها
دلتنگی هایم را
 دلتنگی های
اَبیاری شده-
ازسرکوب ِ
بردگان کارمزدی
ازابتدای تاریخِ
بردگی کار
به دست سرمایه

مهناز قزلو

تا كوچه ها
        فريادت را
               بر پنجره ها بپاشند
قلبت را جا مي گذاري
در تنهايي قدمهايت
و با ترنم آوازت
                كسي نيست
                      تا بر بام جهان بانگ بردارد

باز هم دستانت خالي ست
اي عدالت موهوم
اي تكه تكه شده در خون

تا كوچه ها
        فريادت را
               بر پنجره ها بپاشند
قلبت را جا مي گذاري
در تنهايي قدمهايت
و با ترنم آوازت
                كسي نيست
                      تا بر بام جهان بانگ بردارد

تقدیم به جوانان بیبا ک ایران
....
برادرم را کشتند
سال انقلاب
چون چپ بود
سال جنگ چون عاشق بود

.....

برادرم را کشتند
سال انقلاب
چون چپ بود
سال جنگ چون عاشق بود

مینا اسدی

الف...

      لام...

              میم...

آ...

مثل آیت‌الله...

آفتی که به کشتزار آرزوهای مردم افتاد ...

آ...

مثل آهنگران...

«امت اسلام...

ملت نالان...

برای فتح کربلا...

پیش به سوی جبهه‌ها ... »

بکش ... بکش....
ای سیه دل ، سیه روز ، سیه جامه
بکش ... چون زنم !
به کردار کثیفت
که من  نیمه  یک  تنم

               
اتل، مَتل توتوله
وضع ایران چه جوره ؟

میهن ما زندونیه
تو دست آخوندِ ده شاهی

کشور ما مُلا داره
آخوندِ رذل و پست داره

مجید نفیسی

به یاد عزت طبائیان

هشت قدم مانده به در
شانزده قدم رو به دیوار
کدام گنج نامه از این رنج خبر خواهد داد؟

ای خاک
کاش می توانستم نبض تو را بگیرم
یا از جسم تو کوزه ای بسازم
افسوس
طبیب نیستم
کوزه گر نیستم
تنها وارثی بی نصیبم
دربه در گنجی نشان دار

ای دستی که مرا چال خواهی کرد
نشان خاک من این است:
هشت قدم مانده به در
شانزده قدم رو به دیوار
در گورستان کفرآباد*

13 نوامبر 1986

* گورستان کفرآباد واقع در جاده خاوران، تهران.
پس از تیرباران همسرم عزت طبائیان در هفدهم دی 1360 جسد او را در این محل خاک کردند بی آن که اجازه دهند بر آن سنگ گوری گذارده شود.