اين مصاحبه تلويزيونى در اوايل ژوئيه ٢٠٠٥ توسط عزت ملكى همكار تلويزيون رهايي زن در كانادا به زبان انگليسى براى تلويزيون رهايى زن انجام گرفت كه بعدا" توسط مصاحبه گر پياده و به فارسى نيز برگردانده شد.   براى ديدن كامل مصاحبه تلويزيونى به سايت تلويزيونى رهايى زن www.rahai-zan.tv      مراجعه كنيد.

بخش دوم

رهايى زن: شما يكى از بنيانگذاران كنگره آزادى عراق،IFC، هم هستيد-  لطف كنيد اهداف ونقش اين سازمان جديد  در مورد وضعيت زنان عراق را براى ما توضيح دهيد.

ينار محمد:  مايلم كه توضيح مختصرى در مورد كنگره آزادى عراق بدهم.  در نظر بگيريد كه در كشورى زندگى ميكنيد كه توسط بزرگترين توليد كننده تسليحات جنگى در دنيا، اشغال شده است و قساوت و بيرحمى كه در اثر اين اشغالگرى به مردم تحميل شده است و ازطرف ديگر بزرگترين سازمانهاى تروريستى كه سازمانهاى اسلام سياسى هستند، از همه نقاط جهان وارد عراق ميشوند كه خيلى راحت مي كشند و مردم را سلاخى ميكنند به اين بهانه كه از شر آمريكاى شيطان خلاص شوند و مابين اين دو قطب تروريستى ساندويج و متوحش شده ايم.  مسئله عمده  در عراق اينست كه جوانان نفرت عميقى از اشغال عراق دارند و بخاطر اينكه تعداد بيشمارى از مردم كشته شده اند،  اين جوانان جذب آنچه كه به مقاومت اسلام سياسى معروف است شده اند و آنها تبديل به جانيانى ميشوند كه براى كشتن يك آمريكايى، باكى ندارند كه صد عراقى كشته شوند و بعضى وقتها تلفات عمليات اينها تنها افراد غيرنظامي است و هيچ آمريكايى را گيرنمياندازند.  نيروهاى مترقي در عراق، بويژه حزب كمونيست كارگرى عراق پيشگام شده تا نيروى مقاومت مردم را تشكيل دهند.  ما ميخواهيم به اشغال كشور توسط نيروهاى آمريكا ومتحدينش پايان دهيم و حكومتى سكولار، غيرمذهبى و غيرقومى تشكيل دهيم.  بنابراين ما IFC   را تشكيل داديم كه اهداف خيلى روشن و اساسى دارد و آن پايان اشغال عراق و ايجاد حكومتى غيرمذهبى و برابرى طلب است.  ما براى برنامه اين سازمان كاركرده ايم و ازنظر تشكيلاتى مشاورين مركزى را براى آن ايجاد كرده ايم كه شامل بيست و هشت نفر از شخصيتهاى برجسته سكولار از شهرهاى مختلف عراق ميشود كه بعضى از آنها مقامات علمى دانشگاهى و يا از نويسندگان، روشنفكران و هنرمندان معروف ميباشند.  مثلا" يكى از اين افراد آقاى كاظم اينزان است كه رهبر گروهى از رزمجويان منطقه جنوب است و مردم اين منطقه تاريخا" جزو نيروهاى ضد استبداد بوده اند و چه خوب است كه بگويم اين گروه يك گروه سكولار است كه بدنبال آينده بهترى براى عراق هستند. اين مشخصه تنها يك عضو از شوراى مركزى IFC است.   اين موقعيت را بيست وهشت برابر بكنيد و متوجه ميشويد كه عراقيهاى زيادى در اين سازمان هستند كه همگى آلترنانيو ديگرى ميخواهند و حول IFC كار ميكنند تا آنرا آنچنان قدرتمند كنند كه نيروى سوم مقاومت  را تشكيل بدهند. اگر اسناد كنگره آزادى عراق را كه در صفحه وب سايت ما به آدرس:  WWW.IFCongress.ORG است بخوانيد، متوجه خواهيد شد كه جامعه اىآزاد و برابر را مطالبه ميكند كه درآن زنان حقوقى برابر با مردان داشته و حكومت غيرقومى و غيرمذهبى و قانون اساسى كه بر اساس برابرى زن و مرد تدوين شده و اينها پيش شرطهايى براى آلترناتيو ما يعنى آلترناتيو مقاومت مردمى در عراق است. 

رهايى زن: در سفر اخير به كانادا و آمريكا در كنفرانسهاى زيادى شركت كرديد.  برنامه اين كنفرانسها چه بود و چه كسانى در آن شركت داشتند.  شنيدم كه به دعوت شدن شيرين عبادى در يكى از اين كنفرانسها اعتراض كرديد.  بما بگوييد چرا و بعد چه اتفاقى افتاد.

ينارمحمد:  امسال به كنفرانسهاى زيادى در آمريكا دعوت شدم چون هر كسى علاقه دارد  كه زنى كه ازعراق آمده است را ببيند و بويژه آنها ميخواهند بدانند اين زن كه براى مطالبات زنان درعراق مبارزه ميكند، اكنون چه فكرميكند.  جمعيت زيادى در هركدام از اين كنفرانسها در ماساچوست، نيوجرسى، تكزاس ونيويورك آمده بودند.  در كنفرانس ماساچوست كه جمعيت زيادى شركت كرده بودند، كسى كه مرا دعوت كرده بود گفت كه يكى از سخنرانها در اين كنفرانس شيرين عبادى  خواهد بود و اولين سئوال من از آنها اين بود كه شيرين عبادى براى زنان ايران چه كارى كرده است؟  او كجاست وقتيكه زنان در ايران مجبور به پوشش حجاب اسلامى هستند و هميشه سركوب شده اند  و زنان در ايران انسان شمرده نميشوند.  به آنها گفتم كه من در اين كنفرانس شركت نميكنم و يا اينكه سخنران اصلى كنفرانس نخواهم بود چون كارى كه ما براى زنان عراقى ميكنيم با كارهايى كه او در ايران ميكند مغايرت زيادى دارد.  من از قبل به آنها گفتم كه يا من و يا ايشان بدليل اينكه ما موقعيت اورا در سازشكارى با جمهورى اسلامى نمي پسنديم.  طول زيادى نكشيد كه آنها با من تماس گرفتند و گفتند كه من سخنران اصلى كنفرانس خواهم بود و گفتند كه شيرى عبادى را به اين كنفرانس دعوت نميكنند و به يك جلسه ديگر حاشيه اى كه  در شهر برگزارميشود، دعوت خواهد شد.  ما خيلى روشن بيان كرديم كه اگر قرارباشد برنامه اى به زنان نفعى برساند، آن برنامه اى سكولار و غيرمذهبى و مترقى خواهد بود.  برنامه اى كه متعلق به اسلاميستهاى ضد زن است، چه چيزي براى زنان عراق يا ايران داشته جز اسارت آنها و شما جز سازش هيچكارى براى زنان نميكنيد-  ميخواهم عمدتا" راجع به اين كنفرانس صحبت كنم، زيرا هيئت ايرانى كه در اين كنفرانس حاضر بودند كه همگى پروفسور و اساتيد دانشگاهها بوده كه سالهاى زيادى در ايالات متحده تدريس ميكردند و ظاهرا" زنان فرزانه بوده كه لباسهاى شيك و مدرنى پوشيده بودند هنوز به اسلاميستها شك و شبه نكرده بودند و دچار اين توهم بودند كه ممكن است آخوند خوب و آخوند  بد وجودداشته باشد كه ميشود بعضى از حقوق را توسط ملاهاى خوب بدست آورد.  هيئت عراقى كه شامل من و نازنين على شريف و زنان ديگرى بود، به آنها پاسخ داديم كه تا زمانيكه حكومت دينى برقراراست و اسلاميستها حكومت ميكنند، هيچ حقى براى زنان قائل نيستند و آنها حتى اجازه نفس كشيدن به زنان را نميدهند.  آنچه ميپوشيد، مخوريد و صحبت ميكنيد تماما" تحميلى است.  بنابراين ما در مورد اين مسائل با آنها صحبت كرديم و البته بطوركلى به آنها احترام گذاشتيم چون بهتر بود كه كسانيكه در اين كنفرانس شركت داشتند را احترام گذاشت و البته روشن شد كه با فعالين جنبش زنان تماسى نداشته و تنها از جمهورى اسلامى تمجيد ميكردند كه براى ما دلايل آن روشن نشد.  اگرميخواستند فعال جنبش زنان باشند بايستى راه ديگرى را به پيمايند.  اين ماجراى كنفرانس ماساچوست بود.  بغيراز اين،  كنفرانسى در نيوجرسى در مورد مطالعات در امورزنان در دانشگاه نيوجرسى تشكيل شد كه در آن حمايت از ما فوق العاده بود ووقتى كه درمورده كنگره آزادى عراق صحبت ميكردم، حمايت بيش از حد حاضرين در سالن غيرقابل وصف بود و بلافاصله بعد از سمينار تعداد زيادى از دانشجويان كميته محلى كنگره آزادى عراق را در آن دانشگاه تأسيس كرده وكانونهايى براى دفاع از حقوق زنان و ديگر مسائل  كنگره آزادى عراق در كميته محلى را تشكيل دادند.  در نيويورك نيز با يك جمع پنجاه نفره از زنان سوسياليست ملاقات داشتم كه موفق شدم در زمينه هاى مختلفى با آنها صحبت كنم و به آنها گفتم كه تلاش زيادى در عراق كرديم كه ازطريق رسانه هاى گروهى به مزدوران جنگى و جوانان بگوييم كه عراق با جنگ داخلى نميتواند به پيش برود و همزمان كنگره آزادى عراق سربازان آمريكايى را مورد خطاب قرارداده و به آنها گفته است كه اين صحيح نيست كه آنها به طرف ما نشانه روى كنند و ما آنهارا هدف قراردهيم.  ماهمه متعلق به طبقه كارگر هستيم و بايستى تفيگهايمان را بطرف هدف ديگرى قرار دهيم: به طرف استثمارگرانمان و به طرف آنها كه اين جنگ ويرانگر را آغازكردند و سبب ميشوند كه ما همديگر را بكشيم.  حيرت انگيز بود كه ٩٩ درصد حاضرين در اين اجتماعات از ما حمايت ميكردند.  خيلى از گروهها براى ما روشن كردند كه IFc را حمايت كرده و بخشى از آنها خواستار حمايتهاى مالى از راديوى  ما در عراق شدند. 

رهايى زن: اهداف مشترك جنبش زنان در عراق و ايران چيست و در اين اوضاع  زنان ايرانى و عراقى چكاربايد بكنند كه همديگر را يارى كنند؟

ينارمحمد: من معتقدم كه مبارزه زنان براى يك دنياى بهتر، يك مبارزه بين المللى است و در منطقه ما، يعنى خاورميانه دشمنان ومسائل ويژه خودرا داريم كه بايستى باآن مواجه شويم.  اولين چيزى كه با آن مواجه هستيم تمايلات مذهبي است كه توسط گروههاى اسلامى حمايت ميشوند.  چه درعراق و يا درايران مسئله يكى است.  در ايران مردم اسلام سياسى را تجربه كرده اند وبراى مدت طولانى اسلام حكومت كرده است و زنان به اين نتيجه رسيده اند كه بايستى اوضاع تغيير كند چون اين شرايط غيرانسانى نميتواند بيشتر ادامه يابد.  در عراق وضع ديگرى حاكم است.  گرچه ما ظلم وسركوب حكومت مليون را براى مدت طولانى داشته ايم و موضع مليون هم در مورد زنان برابرى طلبانه نبوده و آنها به زنان بعنوان پرورش دهندگان بچه هاى ملت نگاه كرده ويا بعنوان منبع لذت وشعف جنسى مردان تلقى كرده وياآنها را املاك شخصى مردان دانسته وسيستم تماما"مردسالارى را حاكم كرده بودند ، اما اسلام هنوزدرعراق مستقيما" به قدرت نرسيده است.   دراثناى اين جنگ و در دوسال اخير متوجه شديم كه گروههاى اسلامى بيشترين حمايتهارا از آمريكاى اشغالگر دريافت كرده اند.  البته همه نوع گرايشات اسلامى عليه زنان است اما آنچه كه روشن است كه شيعيان جنوب عراق كه مورد حمايت آمريكايى ها بوده اند، ميخواستند به قدرت برسند كه رسيدند.  آنها نصف حكومت را شامل ميشوند و دارند يك قانون اساسى مينويسند كه در آن زنان شأن نازلترى دارند.   تجربه قبلى در ايران طولانى بوده و درنتيجه تماس ما با گروههاى زنان ايرانى، بويژه آنهايى كه با ما كاركردند، يعنى حزب حكمتيست و ما متحدا" برنامه هاى خود را چه در زمينه اجتماعى، اقتصادى و سياسى  تكميل كرديم.  ما ازتجربه قبلى آنها ميخواستيم آگاه شويم كه در ايران چه اتفاقي افتاد واز نظرات آنها بهرمند شويم كه چرا در ايران اينطورى شد.  همينطور آنها در زمينه هاى مختلفى ما را حمايت كردند و من فكر ميكنم كه همكاريهاى ما از ين ببعد هم بيشتر ادامه خواهد يافت. 

رهايى زن: اين مصاحبه در سراسر دنيا، يعنى از ايالات متحده وكانادا گرفته تا استراليا، اروپا تا اصفهان و تهران پخش خواهد شد-  چه پيامى براى بينندگان آزاديخواه ما داريد؟

مهمترين مطلب اين است كه هيچوقت نبايد تسليم واقعيت سركوبگرانه شد.  اگر براى آزادى خود نجنگيد، كسى آنرا  به شما نخواهد داد.  تجربه ما درعراق نشان داد كه همه اشغالگران، سركوب بيشترى و عقب ماندگى بيشترى را برايمان آوردند.  تنها چاره ما اينست كه فورا" خودمان را سازمان دهيم و بايستى پايگاههايمان را در ميان مردم افزايش داده و با ديگرجريانات مترقى ائتلاف كنيم تا براى آينده خود تصميم بگيريم.  زنان بايستى يك گروه تصميم گيرنده باشند.  آنها نبايستى منتظر گرايشات ديگر باشند تا به قدرت برسند و بعدا" حقوق آنها را بدهند. بجز در برنامه گروههاى سوسياليست و مترقى، زنان دربرنامه ساير گروهها بجز اسارت بيشتر، هيج نصيبى نخواهند برد.  به همين دليل ما در عراق دقيقا" ميدانيم چكار ميكنيم و در وضعيتى قرار گرفته ايم كه وضعيت زنان جزو موضوعاتى هست كه بيشتر احزاب سياسى ميخواهند در مورد آن بحث كنند.  كارما در عراق سمبلى شد براى همه گروهها و افراد مترقى و آزاديخواه-

رهايى زن: از مردم متمدن دنيا چه نوع حمايتى را انتظار داريد؟

ينارمحمد:  ما اكنون كنگره آزادى عراق را در داخل و خارج عراق بنياد گذاشته ايم.  ارزش هر كار و اقدام سياسى در جبهه خارج كمتر از جبهه داخل نيست و كار درهر دو جبهه اهميت فراوانى دارد.  آن فشارهاى سياسى كه از كشورهاى مختلف اعمال ميشوند، مارا درمبارزاتمان تقويت ميكنند.  به جريانى شبيه آنچه كه در آفريقاى جنوبى اتفاق افتاد فكرميكنم-  كنگره ملى آفريقا، Anc، نيمتوانست تبعيض نژادى و آپارتايد را براندازد چنانچه جبهه هاى داخل و خارج وسيع و قدرتمندى  نداشت-  ما در اين لحظه نيازداريم كه دفاتر مركزيمان را در بغداد و بيشتر شهرهاى عراق داير كنيم و نيز نياز داريم كه راديو وتلويزيون ماهواره اى خودرا تاسيس كنيم تا بر عليه تمام آن ديدگاههاي عقب مانده كه در عراق ترويج ميشوند روشنگرى كنيم و مردم بيشترى را حول IFC بسيج كنيم.  دراين لحظه ما حمايت مالى نياز داريم كه راديو و تلويزيون و همينطور ادارات مركزيمان را در بيشتر شهرها داير كنيم.  كسانيكه قادر به حمايت مالى نيستند، حمايت سياسى هم بسيار مهم است.  ازگروههاى مترقى و هر انسان آزاديخواه ميخواهم كه به وب سايت www.ifcongress.org   مراجعه كرده و اعلام حمايت كنند و يا عضو Ifc شوند چون ما اعضاي زيادى در سراسر دنيا داريم كه حمايت ميكنند تا برنامه هاي مبارزاتمان را نه تنها در عراق بلكه در سراسر دنيا به پيش ببريم.  ما ميدانيم كه اشغال عراق نميتواند تنها با مبارزات درداخل خاتمه يابد و همزمان در داخل و خاج مبارزه ميكنيم وتعداد زيادى از مردم را بسيج ميكنيم كه در خيابانها به نيروهاى آمريكايى فشاربياورند كه عراق را تخليه كنند و همين مردم نيروى فشارى براى آينده اي آزاد خواهند شد كه برابرى زن و مردمحرز شده  و همه مردم، بدون توجه به مليت وقوميت و مذهب آنها،  متساوى الحقوق باشند.   بنابراين من از همه آزاديخواهان دنيا ميخواهم كه به ما ملحق شوند و مارا حمايت كنند و اين ماشين عظيم جنگى و نظامى را كه از ما شروع كرد ولى يقينا" آنجا متوقف نخواهد شد و اگر ما آنهارا در همانجايى كه هستند متوقف نكنيم ويا فرارى ندهيم، هر سال كشور ديگرى را ميزند و هيچوقت پايانى براى اين جنگها نيست.  پس باما باشيد و جبهه انسانى مارا در عراق قويتر و مستحكمتر كنيد تا بتوانيم اين ماشين جنگى را كه حاضر است زندگى ميليونها مردم در دنيا را نابود كند، متوقف كنيم. 

رهايى زن: ينار ازمصاحبه ات با تلويزيون رهايى زن ممنون هستم و برايت آرزوى موفقيت بيشترى دارم.