زنانی که منشا تغییر هستند

ینار محمد و سازمان آزادی زن عراق

 

از وب سایت "شبکه کمک به زنان" - آمریکا

ترجمه و تلخیص: اعظم کم گویان

 

برای میلیونها عراقی غیرعادی نیست که تصویر تلویزیون خود را با ینار محمد تنظیم کنند که با تون صدای قدرتمندی که محترمانه اما قاطعانه و جدی و درعین حال زنده و با روح بین یک ملای مسلمان و یک نماینده دولت آمریکا و یک کاندیدای سیاسی کرد و یک لیدر اپوزیسیون سنی نشسته  و جدل می کند.

 

بنار برجسته است به دو دلیل: اول اینکه زن است. و دوم اینکه منتظر طرح سوال نمی ماند خودش سوالها را طرح می کند.

ینار به چیزی تبدیل شده که رسانه های خبری عراق تابحال بخود ندیده اند. یک فعال فمینیست مدافع سرسخت حقوق زن که رسانه ها بدنبالش هستند و در نبرد ایده ها و راه حل ها بخوبی پای حرفش می ایستد.

"چگونه یک قانون اساسی دمکراتیک می تواند حقوق مدنی و اجتماعی را که به مردان داده از زنان دریغ کند؟" "کدامیک از احزاب سیاسی مدافع زنان و کدامیک مدافع اسارت آنها تحت قوانین عتیق هستند؟: "چند زن امسال با قتل ناموسی کشته شده اند؟"

 

در مصاحبه پشت مصاحبه ینار از بنیانگزاران سازمان آزادی زن عراق برای یک دولت سکولار که زنان در اموری مانند ازدواج و طلاق و سرپرستی بچه ارث و آموزش و اشتغال برابر باشند فراخوان می دهد و تبلیغ می کند.

 

دیدگاههای او بسته به نگاه کسی که آن را می شنود کفرآمیز بی ملاحظه و یا مشوق و برانگیزاننده هستند علتی برای امید یا برای مرگ. سردبیران روزنامه ها بطور روتین به او حمله شخصی می کنند با کلام و با عکس او را بعنوان شیطان و بی بند و بار و طرفدار لزبین ها  تصویر می کنند. نه تهدید مرگ و نه ترور شخصیت تاکنون روحیه ینار را تضعیف نکرده اند.

 

ینار می گوید: "از اول قرار ما این بوده" "ما بدون ترس و صریح حرف می زنیم اسیر تابوها نمی شویم"

ینار علیه نیروهای ارتجاعی و بنیادگرا گه آنها را "اسلام سیاسی" می خواند ایستاده است. او قویا مخالف دولت آمریکاست و آ ن را با عبارت همیشگی خود "دمکراسی با لوله تفنگ" توصیف می کند. ینار دولت آمریکا را بخاطر سرکوب شدید زنان توسط نیروهای اسلامی و خشونت علیه زنان مسئول می داند.

 

یکی از برنامه های سابق سازمان آزادی زن عراق کمپین علیه ربودن صدها زن و بعد قاچاق آنها در تجارت سکس در ابتدای اشغال عراق توسط آمریکا بود. اخیرا سازمان آزادی زن عراق به حذف آگاهانه قوانین علیه خشونت جنسی از قانون اساسی عراق اعتراض کرده است.  عقو بین الملل این اقدام را "یک قدم جدی به عقب" نامیده است. شواهد قوی در دست است که ائتلاف جدید حاکم معاهده های مربوط به قوانین حقوق بشر مانند معاهده حقوق کودک و معاهده رفع همه اشکال تبعیض و خشونت علیه زنان را که عراق در دهه های  گذشته امضا کرده بود – رد کند. ینار جز معدود کسانی است که زنگ خطر در مورد بی حقوقی زنان تحت قانون اساسی و قانون اسلامی را بصدا درآورده است.

 

اولین کمک مالی به سازمان آزادی زن عراق توسط ایو اینزلر هنرمند فمینیست بود که ینار را در هنگام مصاحبه با  شبکه CNN ملاقات کرد. ینار گفت: "ما از نقاط مختلف دنیا می آئیم اما با یک زبان صحبت می کنیم." ینار می گوید دوستی او با ایو وسایر فمینیست های خارج از عراق برایش حمایت معنوی بالایی ببار آورده و درهای متعددی را بروی سازمان آزادی زن عراق باز کرده است.

 

یکی از فعالیتهای اصلی سازمان آزادی زن عراق چاپ و انتشار "ال مساوات" – برابری – یک نشریه 8 صفحه ای بزبان عربی است که مطالبی را منتشر می کند که خوانندگان در هیچ جای دیگری نمی توانند بخوانند از جمله تجاوز به زنان توسط  نیروهای ارتش آمریکا یا عراق و گزارشات مفصل درباره قتلهای ناموسی و خشونت و حقوق زنان. اگر بودجه موجود باشد این نشریه را در 10000 نسخه و در غیر این صورت در 3000 نسخه منتشر می کنند.

بخش اصلی پشت جلد این نشریه آگهی درباره در دسترس بودن پناهگاه امن برای زنانی است که از خشونت خانگی رنج می برند. این پناهگاههای امن برای زنان در جنوب ومرکز عراق و در بغداد و کرکوک کمک می کنند.

به محض انتشار چند شماره از ال مساوات از ینار در همه  مساجد حرف زده می شد و ملاها به نمازگزاران هشدار می دادند که از افکارو اعمال او بپرهیزند. 

 

درباره ینار:

ینار در سال 1960 در خانواده ای که خود آن را متوسط و معمولی می خواند در بغداد متولد شد و دوران جوانی خود را در دوران دیکتاتوری حکومت بعث گذراند. در بیست سالگی شاهد جنگ با ایران و سپس تحریم اقتصادی بود. ینار و همسرش پس از اینکه او تحصیلات خود را در رشته معماری در 1993 بپایان رساند تصمیم به ترک عراق گرفتند. ابتدا به اردن و بعد به لبنان رفتند و او با کار کردن مقداری پس انداز کرد تا بتوانند به کانادا مهاجرت کنند. آنها در1995 در تورنتو مستقر شدند. ینار در آنجا با مدافعین حقوق زنان که درمناطق کردنشین برای زنان پناهگاه امن ساخته بودند ملاقات کرد و بسیار تحت تاثیر آنها قرار گرفت و بدنبال آن به معنی و مفهوم زندگیش عمیقا فکر کرد. ینار از خود پرسید "آیا زندگیم را به پروزه ای تبدیل کنم که پتانسیل مفید بودن برای زنان عراقی را داشته باشد؟" و پس از مدتی تصمیم گرفت  آینده اش را در نبردی علنی علیه خشونت جنسی نسبت به زنان وقف کند. پس از مدتی حدود یک دهه زندگی در کانادا ینار زندگی راحت خود در تورنتو را ترک کرد و به بغداد رفت که حدود 7 ماه  سال را در آنجا می گذراند. بقیه داستان زندگیش هم روشن است.

تهدید به مرگ که ینار دریافت کرد تقریبا متوقف شده است و یک همبستگی خواهرانه با سازمان آزادی زن عراق در مرکز این تشکل ایجاد شده است. صدها زن از نقاط مختلف کشور تشویق شده و الهام گرفته اند که به تنها سازمان سراسری  و مستقل زنان یعنی سازمان آزادی زن عراق بپیوندند.

دایانا وان ماسجیک مدیر ارتباطات و توسعه برنامه Mama Cash  که از سال 2004 به سازمان آزادی زن عراق کمک مالی کرده است می گوید: "با سرسختی کمیاب و خالصی که برخی ممکن است آن را نابخردانه بدانند ینار و همکارانش موفق شده اند بحث حقوق انسانی زنان را در جدالهایی در مورد آینده عراق و رهبری آن در جامعه تزریق کنند." "آنها پیچیدگی و بلبشوی جنگ را به فرصتی برای پیش بردن موضوعات مربوط به دمکراسی و حقوق انسانی زنان تبدیل کرده اند."