زندگی زنان همه جا دستخوش فقر و بی بهداشتی وبی تامینی است. در آفریقا زنان و کودکان آنها مانند برگ خزان هر روز می ریزند و از پا در می آیند. در خاورمیانه با بی حقوقیهای مفرط دست و پنجه نرم می کنند و نیمه انسان هم حساب نمی شوند.  در کشورهای غربی زنان با تبعیض جنسی و دستمزد کمتر و خشونت  درگیرند. زنان در همه جا با کمترین حمایتهای اجتماعی و بیشترین فشارهای سیاسی و اقتصادی و اخلاقی روبرو می شوند. انتشارهر ازچندگاهی آمارهایی از موقعیت زنان در سراسر جهان زخمهای عمیق برپیکر زنان و نابرابریهای عمیق اجتماعی و اقتصادی را عریانتر نشان می دهند. این بار اوضاع تکان دهنده ترست:

 

میلیونها زن هیچگونه دسترسی به بهداشت و مراقبت جنسی از خود ندارند. علت آن عدم توانایی مالی و ممانعت هسمران و و الدین آنها به دسترسی به بهداشت و مراقبت جنسی و یا عدم وجود چنین تسهیلاتی در محل زندگی آنهاست. بسیاری از زنان از بیان مشکلات جنسی خود بازداشته می شوند.

 

ازدواجهای زودرس و اجباری و تجاوز و تعرض جنسی علیه زنان باعث ابتلای بیشتر آنها به بیماریهای مقاربتی و ایدز شده است. 57 درصد مبتلایان به ایدز در آفریقا زنان هستند و آمار زنان جوان مبتلا به ایدز از مردان جوان فراتر رفته است.

 

میلیونها زن کنترلی بر زندگی جنسی خود و مساله تولید مثل ندارند. نمی توانند آزادانه تصمیم بگیرند چه موقع صاحب فرزند بشوند و اصولا بچه دار بشوند یا نه؟ میلیونها زن از عدم تفکیک رابطه جنسی و تولید مثل رنج می برند.  عدم دسترسی زنان به تسهیلات پیشگیری از بارداری منجر به 76 میلیون بارداری ناخواسته در جهان می شود. در نتیجه زنان بدلیل فقر و بی امکاناتی و عدم هر گونه حمایتی از سوی جامعه خود و کودکانشان دچار فقر و بیماریهای بیشتر می شوند. هر دقیقه یک زن به علل ناشی از بارداری جان خود را از دست می دهد.

 

زنان بسیاری در سنین 15 تا 49 سالگی بشدت قربانی خشونت جنسی درخانواده و جامعه هستند.

 

شمار زنان بیسواد حدود دوبرابر مردان است. تبعیض جنسی علیه زنان در اشتغال و پرداخت دستمزد کمتر از مردان به آنان همچون گذشته ادامه دارد.

 ( امار جدید صندوق جمعیت سازمان ملل)

 

در همه جا زنان در سایه زندگی می کنند فرعی هستند نادیده گرفته می شوند. بیشترین بیسوادها هستند سخت ترین کارها را انجام می دهند فقیرترین ها و بیمارترها هستند. خشونت به زنان زخمها و لطمات فراوانی به پیکره جامعه بشری وارد کرده است.

 

زنان با صداهای در گلو خفه شده با استخوانها شکسته و زخمهای بربدنشان و با افکار پریشان اما همیشه معترض می گویند: نه! ما باید این دنیا را تغییر دهیم. کسی نمی تواند جسم و روح ما را در فقر اقتصادی و ستم مذهبی و در مردسالاری و خشونت اسیر نگهدارد. ما دست در دست همه مردانی که به امتیازاتی که بعنوان مرد به آنها داده می شود نه می گویند و مثل ما از مردسالاری و فقر و خشونت و  نابرابری بیزارند عزم می کنیم این دنیا را تغییر دهیم. ما سر سازش با اقلیت معدودی از زنان که از قبل رنج و محنت اکثریت جامعه مصادر بالا و پستهای صنایع و سرمایه و مقامات دولتی را کسب کرده اند نداریم. آنها بخاطر زن بودنشان در صف ما قرار ندارند.

ما زنان دختربچه هایی هستیم از زامبیا و آمریکا و ال سالوادر و مادر بزرگانی از فنلاند و پاکستان وآلمان و زنان میانسالی از اسپانیا و مکزیک و رواندا و  دختران جوانی ازایران و ایرلند و اتیوپی. ما زنان لیبی و ایتالیا وعراق و دختران افقانستان و چین  و نیجریه و و یمن هستیم و می گوئیم از این وضع خسته و کلافه ایم و می خواهیم این دنیا را تغییر دهیم. 

ما آزادی می خواهیم:  آزادى انسان بودن و حرمت داشتن؛ آزادى نه گفتن، آزادى فرياد زدن و دويدن و آزادى لباس پوشيدن، آزادى ابراز وجود و آزادى اعتقاد؛ آزادى بلند حرف زدن و بلند خنديدن؛ آزادى از ترس، آزادى از خفت و آزادى از گرسنگى  فقر؛ آزادى ياد دادن و آزادى آموختن؛ آزادى از حکومت دينى؛ آزادى از خشونت، آزادى از نابرابرى در زندگى جنسى و آزادى برابر بودن.

ما زنان هم صاحب این دنیائیم! همه موضوعات این دنیا به ما مربوط است. ما بارها سکوت را شکسته ایم و فریاد زده ایم وارد میدان شده ایم و تغییر داده ایم. ما دیگر کلافه شده ایم. بی تاب هستیم. دیگر تحمل نمی کنیم! نمی گذاریم ما راانکار کنند اجازه نمی دهیم ما راپایمال کنند. ما علیه نابرابری و مردسالاری و علیه ستم مذهبی و خشونت دوباره قد علم می کنیم و وارد میدان می شویم.