حدود ٥٠ درصد مردانى که زنان را مورد خشونت و آزار جسمى و روحى قرار مى دهند، افراد تحصيلکرده و متخصصينى هستند که بعنوان شهروندانى متشخص و محترم در محيط کار و زندگى و بين آشنايان و همسايگانشان شناخته مى شوند؛ نظير پزشکان، وکلا، روانشناسان، وزرا، مشاورين و مقامات دولتى و مديران کمپانيها و صنايع و امثالهم هستند.  گزارشي از شوراي اروپا حاکي از آنست که « ظاهرآ بروز خشونت در خانواده حتي با بالا رفتن در آمد و سطح آموزش اوج مي گيرد». اين گزارش تأکيد مي کند که در هلند، « بيش از نيمي از کساني که مرتکب اعمال خشو نت آميز نسبت به زنان مي شوند، داراي ديپلم دانشگاهي هستند » (٣). در فرانسه، طبق آمار موجود، متجاوز غالبآ مردي است که بواسطه ي موقعيت حرفه اي خويش به نوعي از قدرت برخوردار است. در ميان آنان نسبت قابل توجهي کادر (٦٧%)، کارکنان بخش بهداشتي( ٢٥%) و افسران پليس و يا ارتش ، وجود دارند.(٤(

٭ در موارد تلفن و تقاضاى کمک زنان قربانى خشونت به پليس، اگر ضارب بيگانه و بعبارت ديگر شوهر يا دوست پسر زن شاکى نباشد، پليس سريعتر عکس العمل نشان مى دهد.

٭ خشونت نسبت به زنان در روابط بين دو زن همجنس گرا (لزبين) از همان الگوى روابط خشونت آميز مرد نسبت به همسرش تبعيت ميکند. قربانى در اين رابطه بدليل مخالفت و ضديت پليس و مقامات با تمايلات جنسى اش، از همان حمايتى که زنان بطور عادى از آن برخورار مى شوند، محروم مى مانند.

در تمامي کشور هاي اروپا، به درجات مختلف، بين ربع تا نيم کل تعداد زنان قرباني بد رفتاري هستند. بعنوان مثال، در پرتقال ٥٢.٨% زنان صريحآ اعلام کرده اند که از سوي همسران، معشوقان و يا ياران خود مورد خشونت قرار گرفته اند. در آلمان در هر ٤ روز، ٣ زن توسط مردان زندگي خود به قتل ميرسند يعني بالغ بر ٣٠٠ قتل نفس در سال. در انگلستان، هر ٣ روز، ١ زن درهمين شرايط کشته مي شود. در اسپانيا، ١ زن هر ٤ روز، يعني چيزي در حدود ١٠٠ زن کشي در سال. در فرانسه، ماهانه ٦ زن، يعني ١ زن در هر ٥ روز، در اثر خشونت هاي خانگي جان مي سپارد، يک سوم آنان با سلاح سرد و يک سوم ديگر با اسلحه ي گرم به قتل مي رسند، ٢٠ % خفه مي شوند و ١٠ % ديگر تاحد مرگ مورد ضرب و شتم قرار مي گيرند...(١) در مجموعه ي ١٥ کشور اتحاديه ي ارو پا ( قبل از گسترش آن به ٢٥ کشور) بيش از ٦٠٠ زن در سال _ نزديک به ٢ زن در روز_ در اثر خشونت هاي کانون خانواده جان مي دهند. (٢)