انتخاب میان گرسنگی ومرگ کودکان و قاچاق مواد مخدر

بدليل فقر و بيکارى وسيع و فقدان هرگونه کمک اجتماعى و دولتى به زنان در ايران، امروز تعداد زيادى از زنانى که مسئوليت سرپرستى کودکان خود را دارند و از هيچ منبع درآمدى برخوردار نيستند، مجبور به تن دادن به قاچاق مواد مخدر مى گردند.

حوادثى که براى اين دسته از زنان و بعضا کودکانشان بدليل حمل و نقل و يا فروش مواد مخدر اتفاق مى افتد، تکان دهنده است. از ميان اين اخبار يکى از خبرها بيش از همه دردآور است:

زنى جوان بدليل فقر مالى مجبور به قاچاق مواد مخدر به خارج از ايران مى شود. او به درخواست قاچاقچيان بسته هاى هرويين را در پوشک بچه يک ساله اش جاسازى مى کند. اما به علت باز شدن بسته هاى هرويين و مخلوط شدن آن با ادرار بچه، پس از ١٢ ساعت اين کودک جان خود را از دست مى دهد! (روزنامه اعتماد،)

اما تنها اين گونه حوادث نيست که زندگى و جان اين زنان و کودکانشان را تهديد مى کند. خود رژيم اسلامى بزرگترين خطر و تهديد براى زنانى است که بدليل فقر و گرسنگى تن به خريد و فروش مواد مخدر مى دهند.

در خبر ديگرى در روزنامه اعتماد آمده است:

زنى پس از دستگيرى در حين قاچاق مواد مخدر به قاضى دادگاه مى گويد: آقاى قاضى به خدا بچه ام دو روز است که گرسنه مانده اجازه بدهيد من بروم من بيگناهم.

قاضى بيرحمانه به زن جواب مى دهد: وقتى هرويين ها را جابجا مى کردى و به در خانه اين و آن ميبردى بايد به فکر گرسنگى و تنهايى بچه ات مى بودى.

زن با گريه مى گويد: بودم، به خدا به فکر بچه ام بودم که به اين راه کشيده شدم. وقتى صداى ناله هاى بچه کوچکم را مى شنيدم که از گرسنگى چانه اش مى لرزيد، تصميم گرفتم هر طور شده پول در بياورم و شکم او را سير کنم. ....

جانوران اسلامى حاکم در ايران که خود مسببين فقر و فلاکت و درماندگى بخش عظيمى از مردم و بخصوص زنان و کودکان در ايرانند، تاکنون تعداد زيادى از اين زنان را بجرم خريد و فروش مواد مخدر به اعدام و يا مجازاتهاى سنگين محکوم کرده اند. اين در حاليست که بارها دست سران حکومت در خريد و فروش و قاچاق مواد مخدر و بالا کشيدن پولهاى کلان، توسط خود باندهاى رژيم و بدليل اختلافات درونى شان، رو شده است.  هر رقم از این پولیها که رو میشود سر به صدها میلیارد تومان میزند و تمامی دستگاه رژیم اسلامی با این پولخواری به حیاتش ادامه میدهد

تحت حاکميت سياه اسلامى، امروز زنان و کودکانشان بيشترين قربانيان فقر و گرسنگى و بيکارى شده اند. زنان بيکار و بى بهره از هرگونه کمک اجتماعى که در فرهنگ اسلامى «زنان بى سرپرست و يا بد سرپرست» لقب مى گيرند، تحت بدترين شرايط اقتصادى و اجتماعى بسر مى برند. با لقب دادن «بى سرپرست» به زنان در واقع رژيم اسلامى مى خواهد از يک سو بر فرهنگ مردسالارانه اسلامى خود و بر پست بودن و غيرمستقل بودن زنان نسبت به مردان صحه بگذارد و از طرف ديگر بار مسئوليت خود در قبال شهروندان جامعه را به گردن خود زنان و نهايتا «سرپرستانشان» يعنى اقوام مرد آنها بياندازند.

امروز تنها منبع درآمد بخش عظيمى از زنانى که سرپرستى کودکانشان را بعهده دارند و فاقد شغل و هرگونه درآمدى اند، تن فروشى و يا فروش مواد مخدر و يا هر دوى اينهاست.

اين در حاليست که ثروت و درآمد حاکمين اسلامى در ايران در طول بيش از دو دهه حکومت بر مردم، سر به آسمان کشيده است.

يک مقايسه

زنانى که در ايران بدليل فقر و گرسنگى و از روى ناچارى مجبور به تن فروشى و يا فروش مواد مخدر مى گردند، مجبورند براى کسب درآمد و تامين کودکانشان هر گونه خواست و شرايطى را که توسط باندهاى قاچاق و يا خريداران بدنشان در مقابل آنها گذاشته مى شود، بپذيرند. اگر در اين رابطه براى آنها اتفاقى بيافتد، هيچ مرجع و هيچ قانونى به کمک آنها نمى آيد. نه فقط اين، بلکه اگر اين زنان دستگير شوند، مجازات شلاق و اعدام و سنگسار در انتظارشان است. اينکه چرا زنان مجبور به خريد و فروش وحمل مواد مخدر مى شوند، چه کسى مسئول گرسنگى و فلاکت آنها و کودکانشان است، و چرا هيچ مرجعى به کمک زنانى که مسئوليت فرزندانشان را دارند و از هيچ شغل و يا درآمدى برخوردار نيستند، نمى آيد، مسلما اين مشغله حکومتى که تنها فقر، استيصال، مجازاتهاى وحشيانه، سنگسار و اعدام را براى مردم و براى کودکان جامعه به ارمغان آورده است، نيست.اين وضعيت در جوامعى که حتى کمى حقوق انسانى رعايت مى شود و زنان و کودکان از حق و حقوقى برخوردارند، بسيار با وضعيت زنان در ايران متفاوت است. در جوامع غربى، زنانى که سرپرستى کودکانشان را بعهده دارند، از يک حداقل حقوق برخوردارند. کودکان تحت نظر و حمايت مراجع دولتى قرار دارند و خانواده آنها در صورت لزوم از کمکهاى اجتماعى برخوردار مى گردند. در صورتى که خانواده بدلايلى نتواند مسئوليت کودک را بعهده بگيرد، جامعه مسئوليت او را بعهده گرفته و يک شرايط انسانى را براى کودک فراهم مى نمايد.

اما تحت حکومت اسلامى ايران، استيصال انسان و حتى کودکان به اوج خود رسيده است. براى رهايى از اين شرايط تنها يک راه مانده است، بساط حکومت اسلامى به همراه دستگاه چپاول و سرکوبش بايد يکجا برچيده شود!