با پرچم نه حجاب اجباری نه آپارتاید جنسی

در تظاهرات 22 خرداد شرکت کنیم به فراخوان تعدادی از فعالین حقوق زنان در 22 خرداد در تهرانتظاهراتی فراخوان شده است.

خواسته های این فراخوان منع چندهمسری، لغو حق طلاق يكطرفه مرد، حق ولايت و حضانت بر فرزند توسط پدر و مادر به طور مشترك، تصويب حقوق برابر در ازدواج (مانند حق بدون قيد و شرط اشتغال و حق تابعيت مستقل زنان متاهل و...)، تغيير سن كيفری دختران به ١٨ سال، حق شهادت و ديه برابر، و لغو قانون قراردادهای موقت كار و ديگر قوانين تبعيض آميز اعلام شده است
 بجز خواست "دیه برابر" که خواستی زیانبار و مضر است چون اصل خود را بر حفظ  نهاد ارتجاعی قصاص گذاشته و با تقاضای خونبهای  برابر برای زن و مرد به نهاد و اصل ضد انسانی قصاص مشروعیت می دهد اینها خواستهای حداقلی است که جنبش رفع ستم از زن و مبارزه برای رهایی  زنان در ایران در 28 سال گذشته از جمله برای آنها تلاش کرده است. باید در این تظاهرات شرکت کرد و صدای اعتراض خود را به نابرابری و رنج و بی حقوقی نسبت به زنان اعلام کنیم. اینها خواستهای حداقل و قابل حمایتی است اما باید به این خواستها "لغو حجاب اجباری" و "امحای آپرتاید جنسی" و "آزادی و برابری" را هم اضافه کنیم. این ها  از خواستهای اصلی جنبش رهایی زن در ایران بوده و هستند. چگونه می توان از مطالبه "لغو حجاب اجباری" که سنگ بنای مبارزه زنان برای رفع ستم  در نزدیک به سه دهه گذشته بوده صرف نظر کرد؟ چگونه میتوان موج اعتراض زنان به حملات اخیر نظام برای تحمیل شدیدتر حجاب را نادیده گرفت  و آن را در زمره خواستهای چنین تجمعات اعتراضی منظور نکرد؟ چطور می شود مبارزه دختران و جوانان را بخصوص در 7-6 ساله اخیر علیه جداسازی جنسی را مسکوت گذاشت؟
 
واقعیت 28 ساله حاکمیت جمهوری اسلامی نشان داده که در ایران فرودستی زن بیش از هر چیز دیگری ناشی از حاکمیت جمهوری  اسلامی است. جمهوری اسلامی بدون حجاب، بدون جداسازی جنسی و بدون قوانین ذلت بار اسلامی دیگر جمهوری اسلامی نیست. نمی توان رادیکالیسم این جنبش را در چمبره خواستهایی حداقل محصور کرد. باید در این تظاهرات شرکت کنیم از این خواستها حمایت کنیم اما از آنها فراتر برویم.

سال گذشته نیز تظاهراتى که به دعوت اساسا چند سازمان و شخصيت از نظر سياسى مجاز و قابل تحمل براى جمهورى اسلامى در اعتراض به نقض حقوق زنان در قانون اساسى در ٢٢ خرداد در مقابل دانشگاه تهران برگزار شد، به اعتراض شکوهمند 6-7 هزار نفره ای با شعارهاى راديکال و راهپيمايى بزرگ تبديل شد. نهادها و شخصيتهاى فراخوان دهنده ادعا مى کردند در جامعه اى که پوشش، اشتغال، محل زندگى، تحصيل، رفت و آمد و جزئيات زندگى خصوصى زنان و رابطه زن و مرد تحت حاکميت يک رژيم اسلامى ضد زن و غدار ، تماما سياسى است، مى خواهند بدون سياسى کردن اعتراض خود، قانون اساسى را به نفع زنان تغيير بدهند. در جریان تظاهرات شعارهاى "آزادى برابرى حق طبيعى ماست"، "ما زنيم انسانيم شهروند اين دياريم اما حقى نداريم"، "آزادى زندانى سياسى"، "قانون نابرابر، حقوق ضد بشر، ملغى بايد گردد"، "قوانين زن ستيز منشا اختناق است" و مرگ بر ديکتاتور به سرعت همه گیر و پرچم این اعتراض شدند.

در تظاهرات 22 خرداد شرکت کنیم و با شعارهای "لغو حجاب اجباری" "لغو آپارتاید جنسی" و "زنده باد آزادی و برابری" بکوشیم صدای اعتراض میلیونها زن ستمدیده و معترض در ایران باشیم.  بکوشیم از این فضای اعتراضی برای هم یپمانی و همبستگی و تشکل و سازمانیابی خویش بهره بگیریم. به کم راضی نباشیم. پر شور و رادیکال و سازمانگر باشیم.

زنده باد آزادی و برابری
7 زوئن 2006
17 خرداد 1385