صدای زنی در انتظار مرگ:
نجاتم دهيد!
 من از مرگ و طناب دار وحشت دارم

نجاتم دهید! من از مرگ و طناب دار وحشت دارم.  این بانگ زنی از ته زندان اوین است. آنجا که هزاران زن و مرد آزاده  به جرم افکار و عقایدشان، شکنجه شدند، مورد تجاوز قرار گرفتند، شب و روز کتک خوردند و در زنجیر استبداد اسلامی بسته شده  و حرمت و کرامت انسانیشان له شده  و سرانجام جسم خون آلودشان را در بیابانها رها یا در گورهای دسته جمعی زیر خاک کردند

کبری رحمانپور نامی آشنا که با تلاشی انسانی و در جدالی میان صف انسانهای آزادیخواه با یک رژیم جنایتکار تا حال اعدام نشده  و طناب اسلام بر گردنش آویزان نشده است و هنوز زنده است. کبرا در نامه ای از زندان اوین مینویسد: "من يک انسان از تبار شما هستم. نميخواهم بميرم. اما الان جسم بی روحی هستم که ترس طناب دار، خنده وشادی را از يادم برده است. خيليها به من ميگويند که تو اينهمه معروف هستيد، هنوز در زندان هستی؟ از زندان سختتر، به همه آنها بگوييد من دوباره در يک قدمي مرگ ايستاده ام. من مثل همه شما از مردن ميترسم. کمکم کنيد تا اين آخرين نامه من نباشد".چند سال است میخواهند کبری را اعدام کنند، چند سال است کبری در وحشتی جانکاه شب و روز را بسر میکند. در این چند سال به همت همه ما، به همت تمام کسانی که علیه این بربریت تمام عیار صدای اعتراض خود را بلند کردند، حکم اعدام کبرا اجرا نشد. اما امروز قضات "عدالت" حکومت ایران بار دیگر حکم بر اعدام او داده است. و اکنون کبری رحمانپور در انتظار است که آیا  نیمه شبی در گوشه ای دارش می آویزند،  یا به همت ما این بار هم جان سالم بدر میبرد. قرار است کبری را اعدام کنند، اما این تنها جان کبرا نیست که نزد حاکمان این مملکت پشیزی ارزش ندارد،  این انسانیت و شرافت و کرامت انسانی ماست که زیر پتینهای جنایتکاران ایران تکه پاره میشود. قرار است مرگ او درس عبرتی برای هر زن و مرد آزاده ای باشد که پا از گلیم خود، از دیوار ساخته و محدود خود درازتر کند. برای همه معلوم است میخواهند زهر چشم بگیرند، میخواهند  وحشت و خاموشی را بر همه تحمیل کنند. میخواهند جان و هستی ما را گروگان بگیرند، تا بانگی به اعراض و در دفاع از عدالت و انسانیت در این جامعه بلند نشود.
نباید گذاشت! نه نباید گذاشت چنین جنایتکارانه جسم و جان قربانیان فقر و بی حقوقی در این مملکت را فدا کنند، تکه پاره کنند تا به اهداف جنایتکارانه خود برسند. ما بسیاریم و اگر تکانی بخوریم، اگر وجدان آگاه ما از این توحش به جوش آید، اگر متحدانه علیه سنگسار و کشتار زنان، علیه بی عدالتگاههای حکومت اسلامی صدایمان را بلند کنیم، جمهوری اسلامی را سر جای خود مینشانیم. اعدام کبری شروعی برای راه انداختن اعدام و سنگسار ، برای زنده کردن حملات گله حزب الله به زنان، برای افزایش اختناق و بربریت در ایران است. این شروع موجی از تعرض رژیم اسلامی ایران به حقوق مردم، به دستمزد روزانه کارگر، به حقوق زن و کودک و به آزادی و انسانیت است. ایستادن در مقابل این موج و عقب راندن این تعرض بر همه ما مردم ضروری است. کبری رحمانپور در ته زندان اوین زنده ماندش را در امید به کاری از جانب ما مردم آزادیخواه بسته است. او دست همیاری به سوی ما دراز کرده است. باید دست کبری را گرفت و  جانش را نجات داد. این کار از ما ساخته است و این ننگ را نباید پذیرفت.  .
سوسن رادمنش- از آلمان
  ٢٠ سپتامبر ٢٠٠٦