کودکی که در درون من است همواره نقطه اتصال من به دوران کودکی و خط سیری به گذشته ام بوده و نشاط و طنز و شادی بیشتری به من بخشیده است. این بچه درونی غالبا سرحال و زنده بوده و همیشه بخشی از بینش و بصیرت من را شکل داده است

 اما در یکی دو سال اخیر زندگی و مسایل ناشی از میانسالی - کودک درونی من را که همیشه دوست نداشته بزرگ بشود را تا حدی عقب رانده و در سایه قرارداده است. بجز اینها – واقعیتهای دیگری هم هست که پرداختن به مساله پیری و سالمند شدن را مطرح می کند: معضلات اجتماعی که پیرها با آن روبرویند و تلقی جامعه از سالمند شدن.در ماه مارس امسال در منطقه روچدیل – منچستر انگلستان (یکی از محرومترین مناطق انگلستان) جسد جرالد نوبل که از زمان مرگش 5 ماه در آپارتمانش باقی مانده بود – پیدا شد. چون مقامات شهرداری نتوانستند اقوامش را پیدا کنند بخاکسپاری او را خود عهده دار شدند. این خبر همه را بهت زده و شوکه کرد؟ چرا هیچکس متوجه نشد؟ چطور چنین چیزی می تواند اتفاق بیفتد در حالیکه مردم در آن بخش یکدیگر را می شناسند؟ طبیعی است که مرگ این چنینی شوکه کننده است. گرچه مورد نوبل یک نمونه افراطی بود اما مرگ در تنهایی و عزلت افراد پیر که از خانواده و اقوام خود ایزوله شده اند بسیار اتفاق می افتد. تنها بودن و تنها زندگی کردن بد محسوب می شود. از این رو برای کسانی که تنها زندگی می کنند اذعان به این امرناراحت و  مشکل شده است. تنها زندگی کردن مانند یک شکست و ناتوانی تلقی می شود. همیسایگان بسختی در باره جرالد نوبل چیزی می دانستند و همسایه بغل دستی اش فقط یکی دوبار با او صحبت کرده بود.
در دنیای امروز اگر میانسال باشید برای جلب شما یا برای دلداری شما را خانم جوان (young lady) می نامند. هر وقت که افراد بالای 60 سال می گویند که پیر هستند اطرافیان ناگهان انکار کرده و می گویند: "نه نه نه شما پیر نیستید!" استدلال می کنند دلداری می دهند و واضحات را انکار می کنند. گویی فرد سالمند خود را دستکم گرفته یا خود را تحقیر کرده است.

ترس از سن و سال گرایش بارز و جهانشمولی شده است. سالمندان خود میزان پیر شدنشان را انکار می کنند و اگر کسی مسن شدن آنها را به آنان یادآوری کند خوششان نمی آید و جوانان هم عکس العمل بدی نسبت به این واقعیت که خود نیز روزی پیر خواهند شد – نشان می دهند.  

آیا سن و سال فقط یک عدد و رقم است؟ پس تغییرات جسمی و بیماریهای مختلف چه هستند؟ چرا پیرها بیشتر در معرض آزارو اذیت قرار می گیرند؟ چرا آمار بالایی از جمعیت مسن جامعه در فصل زمستان در انگلستان از سرما می میرند؟ چرا فقرا در میان سالمندان زیادند؟ چرا بطور مثال پلیس کمربندهای مخصوص برای اتصال به کیف پول افراد بالای 50 سال صادر می کند که اگر جیب بر به آنها نزدیک شود باخبر بشوند؟ چرا شرکتهای تفریحی برنامه های تور و استراحت برای افراد بالای 50 سال ترتیب می دهند؟ سست شدن کنترل ادرار از 50 سالگی روشن می شود. آیا امثال بوش و تونی بلر و سرمایه داران و سیاستمداران هم دچار این مشکلات و عوارض هستند؟
روشن است که دو جور پیر و سالمند داریم: پولدار و قدرتمند و ضعیف و بی پول.  

در انگلستان از 11 میلیون نفربالای 60 سال 2/2  میلیون نفر یعنی از هر 5 نفر یک نفر زیر خط فقر زندگی می کند. 5/ 1 میلیون سالمند دچار سو تغذیه هستند. در سال 2004 – 22000 نفر در این کشور از سرما مردند. این امر مانند سالیان سال گذشته بود و امسال هم اتفاق خواهد افتاد. 2/7 میلیون نفر شهروند سالمند به ترانسپورت همگانی دسترسی ندارند.

شهروندان سالمند با انجام دادن خدماتی که در غیر اینصورت دولت موظف به انجام آنهاست سالانه حدودا 24 بیلیون پوند به جیب دولت سرازیر می کنند. به دلیل عدم آگاهی نسبت به کمک هزینه های اجتماعی ای که می تواند به آنها تعلق داشته باشد 5/2 بیلیون پوند به جیب  دولت سرازیر می شود. شهرداریها باید به افراد مسن و سالمند در مورد کمک هزینه هایی که به آنان تعلق می گیرد آگاهی بدهند اما چون این کار خرج دارد آن را انجام نمی دهند! البته هیچوقت از جمع آوری مالیات سرانه و جمع آوری آنها از شهروندان سالمند کوتاهی نمی کنند و در مقابل بستن مالیات سرانه حدود یک چهارم درآمدشان به آنها وعده می دهند که سالانه 100 پوند به آنها می دهند!

تصویر عمومی و یک بعدی از پیر شدن – تنهایی و بیماری و فقر است بدون تفریح و شکوه و خوشی. عجیب نیست که بسیاری از افراد پیر دوست ندارند به کلوب پیرها وارد شوند! بسیاری بجای حل این مشکلات تا آنجا که بتوانند سعی می کنند خارج از دایره سنی خود زندگی کنند. در حالیکه افزایش تعداد افراد سالمند فقیر و محتاج برای این کشور مایه شرمساری است.

در بین افراد سالمند پولدار 60 درصد – 5 بار در سال به تفریح و مرخصی می روند که اصطلاحا می گویند دارند "ارثیه بچه ها" را خرج می کنند! افراد پیر خود دید منفی نسبت به افراد سالمند و مسن دارند. پیرهای پولدار و خوشبخت و مرفه با پیرهای فقیر همبستگی ندارند. برعکس این وجود دارد. آنها زندگی هم سن و سالهای فقیر خود را دست می اندازند و مسخره می کنند. نمونه اش هنرپیشه ای است که در نقش زن مسن غیر قابل تحملی بازی می کند و برای ابر سوپرمارکت زنجیره ای تسکو - Tesco  -هنرپیشه تبلیغاتی است.  کار او باعث شده که تسکو 2/2 بیلیون پوند سود به جیب بزند. کسانی که در صنعت تبلیغات و فیلم هستند از سال 1984 بخوبی فهمیده اند که دست انداختن و مسخره کردن زنان پیر نفع دارد. زنان پیری که در این فیلمها و آگهی های تبلیغی نشان داده میشوند آنقدر نفهم هستند که حتی نمی توانند بفهمند دستورالعمل های روی پودر لباسشویی چه می گوید! این نوع تبلیغات بیشترین طرفدار را دارد و جایزه های متعددی هم دریافت کرده است: بینندگان جوان از این تبلیغات لذت می برند و به تبعیض نسبت به افراد سالمند و مسن آلوده هستند. زنان دست اندرکار تبلیغات کارآکترهای خبیثانه ای از زنان پیر در کتابهای رومان و داستانهای کوتاه و بلند خود ارائه می کنند.    

زندگی پیری برای سالمندان پولدار و صاحب قدرت: اعتبار عشق و اطاعت و لشکر دوستان و آشنایان  و برای پیرهای فقیر: آزار کلامی و فیزیکی وحشتناک و فقر و ناامیدی و عزلت است. تحقیقات دولت و ارگانهای غیردولتی مداوما نشان می دهد که میلیونها افراد پیر در بریتانیا تنها و ایزوله و دور افتاده از محیط عادی اجتماعی – زندگی می کنند. فقر یک درد و عامل مهم در این میان است. آمار رسمی می گوید در بریتانیا 5/10 میلیون نفر بالای 65 سال در تنهایی بسر می برند. حدود 5/1 میلیون نفر سالمند رسما از نظر اجتماعی "ایزوله" محسوب می شوند یعنی در هفته با فامیل یا دوستان تماسی ندارند. یک چهارم افراد پیر می گویند دوست خوب ندارند و از هر هفت نفر یک نفر که دچار بیماری مزمن وسابقه دار است می گوید هیچکس از وجود او در دنیا خبر ندارد. افسردگی در میان افراد سالمند بالاست. انزوای اجتماعی ممکن است در بالا بودن آمار خودکشی در میان افراد سالمند نقش داشته باشد. افراد پیر دوازده درصد جمعیت را تشکیل می دهند اما یک پنجم خودکشی ها از سوی آنهاست. آمار دیگری می گوید که بین سالهای 2005-2001 شانزده هزار نفر در انگلستان که عمده آنها پیر بودند چون فامیل و دوستی نبود یا پا پیش نگذاشت پس از مرگ آنها شهرداریها بخاک سپاریشان را بعهده گرفتند. دو سوم این تعداد مرد بودند.   

این دنیای وارونه ما است که به جای احترام و عزت بخشیدن به شهروندان سالمند خود واقعا آنها را دور می ریزد. این وجه نفرت انگیز دیگری از دنیایی است که سرمایه داری وظیفه تغییرش را بر دوش ما قرار داده است. باید در مورد معضلات مسن بودن و سالمند شدن و موقعیت این قشر در جامعه آلوده به تبعیض و سراسر ناروای امروز بیشتر بگوئیم و بنویسیم و برای تغییرش با حدت و نیروی بیشتری مبارزه کنیم.