رعنا کریم زاده 43 جوان دختر و پسر در یک پارتی در دماوند دستگیر شدند! جرمشان فقط شرکت در پارتی بود و چند لیتر مشروبی که در خانه کشف شده بود. ماموران رژیم وارد حریم خصوصی انها شده و شادی کوچکشان را با بازداشت و زندان جواب داده بودند. این داستان تکراری قدمتش دقیقا به اندازه عمر جمهوری اسلامی است.چرا که این حکومت با سرکوب شادی های مردم و جانشین کردن عزا و شهادت به قدرت رسیده و سر کار مانده است. سنت عقب مانده ای که نسل جوان دیگر قبولش نمی کند. جوانانی که  ماهواره دیده اند هر روز با اینترنت کار می کنند، به چیزی کمتر از زندگی مدرن   تن در نمی دهند.

اما این تلاش جوانان همیشه با سرکوب شده و هر دفعه دوباره شروع شده است. چرا که جامعه دست اورد مبارزات روز مره خود را به این آسانی از دست نخواهد داد، و شادی، جشن و پارتی یکی از این دست اورد ها است. عبور فرهنگی نسل جوان با نسل قبل تر از خود  شکافهای ژرفی را برای حکومت درست کرده است که پوشاندن انها امکان پذیر نیست. جوانانی که شب های عزاداری را به حسینی پارتی تبدیل می کنند و از هر فرصتی برای نشان دادن نفرت خود از قوانین عقب مانده مذهبی استفاده می کنند.نه، عقب راندن جوانان دیگر امکان پذیر نیست.
 مدتی است که جمهوری اسلامی از هر روشی برای ترساندن مردم استفاده می کند و به هر بهانه ای زندگی مردم را به گروگان می گیرد اعدام می کند، نمونه های تاسف باری را در این چند هفته شاهد بوده ایم. اعدام پنج نفر در زمین فوتبال مینودشت که خاطرات تاسف انگیز اعدامهای طالبان در زمین های فوتبال را زنده می کند. این سیر طالبان گرایی در ایران دارد با سرعت زیادی پیش میرود .

احضار پیاپی فعالین دانشجوی، زنان و کارگران در این چند هفته به شدت گسترش یافته است. و جمهوری اسلامی در صدد است که اخرین سنگر های دفاع از حرمت انسانی در ایران را اشغال کند. آرزویی که شرایط عینی نشان می دهد هیچگاه برآورده نخواهد شد.
صف بندی همگانی بر علیه این تعرض وحشیانه جمهوری اسلامی امری است که اکنون لازم الجرا شده است
امری که با فرهنگ مبارزاتی سالیان اخیر ما بیگانه است. چرا که فعالان اعتراضات دانشجوی، فعالان کارگری وفعالان جنبش زنان بسیار  پراکنده مبارزه می کنند و این امکان را به جمهوری اسلامی می دهد تا ضمن سرکوب مبارزات آنان در هر شکستی که به ما تحمیل می کند هر بار چند قدم جلوتر بیایید که نمونه آن فشار های سنگین است که اکنون جمهوری اسلامی به فعالان همه جنبش ها تحمیل کرده است.

جای بسی تعجب است که چرا ممنوع بودن حضور زنان در ورزشگاه ها مشکل رهبر جنبش دانشجوی و یا فعال کارگری ما نیست، بسیار عجیب است که فعال کارگری مبارزه خود را با فعالان دانشجوی پیوند نمی زند...

برای عبور از این معضل لازم است که در این دور از مبارزاتمان روش و شیوه مبارزاتی خود را عوض کنیم و مبارزات رادیکال خود را با هم گره بزنیم در غیر این صورت جمهوری اسلامی همچنان تعرض خواهد کرد و ما همچنان زیر بار نمی رویم و این جنگ و درگیری، زندان و شکنجه و غیره دور تسلسل پیدا خواهد کرد.

برای رهایی از این جهنمی که برای ما درست کرده اند یک راه بیشتر نمانده است و آن عبور از جمهوری اسلامی و سرنگون کردن آن و تعرضی بنیادی به تمام سنت ها و قوانین ضد انسانی که در جامعه حاکم کرده است. این بهترین راه، اخرین راه و نزدیک ترین راه است.