پاپ و واتيکان مى گويند جنبش حقوق زنان، نهاد خانواده مسيحى را تهديد کرده و مرزهاى طبيعى و اجتماعى بين زن و مرد را کمرنگ و تضعيف مى کند. پاپ براى وظايف مادرى و حس مادرى زنان دل سوزانده است. در اين سند همجنس گرايى مانند گذشته مورد حمله پاپ و دربار او قرار گرفته است. پاپ و دربار سلطنتى او در واتيکان مى کوشند اسقف ها را در سراسر جهان به خط کنند تا در مقابل برابرى زن و مرد و جنبش احقاق حقوق زنان از خود کراهت و ارتجاع بيشترى نشان داده و به آرمانهاى برابرى زن ومرد حمله شديدترى بکنند. اين سند سومين بيانيه رسمى واتيکان در مقابله با حقوق زنان طى ربع قرن گذشته است
پاپ و مسيحيت در آرزوى اسارت و انقياد زنان مى سوزند و مجدانه در پى به بند کشيدن نيمى از جامعه هستند و نمى دانند چگونه مى توانند جنبش حقوق زنان را که در عرصه اجتماعى و اشتغال و حقوق برابر گامهاى بلندى را به جلو برداشته و سلطه دين را به عقب رانده، محدود و سرکوب کنند. ژوزف راتزينگر يک کاردينال آلمانى که رئيس کل سخنگويان دربار پاپ است با سماجت تمام و بدون ابهام اعلام مى کند که کتاب خلقت، جايگاه زنان در جامعه و خانواده و رابطه زن و مرد را تعيين کرده و مسيحيت از آن عدول نمى کند.
دهه هاى اخير شاهد کاهش بى سابقه نرخ توالد و تناسل بويژه در پايگاه سنتى مسيحيت در جنوب اروپا بوده است چون زنان در اين مناطق هم تلاش کرده اند حضور خود در اشتغال و زندگى اجتماعى را با نقش مادرى خود تلفيق کنند. کليسائى ها مى گويند اين درهم پاشى ارزشها، خودخواهى و غرق شدن در فرهنگ مصرفى است. مى گويند زنان به جاى بچه دار شدن خودخواه شده اند و به مصرف کالا فکر مى کنند تا به وضيفه مادرى شان. الگوى تشکيل سنتى خانواده با معيارهاى مذهبى بويژه در دهه هاى اخير کمرنگ تر شده است. به يمن جنبش هاى قوق حقوق زنان، در دسترس بودن وسايل پيشگيرى از باردارى و به رسميت شناختن حق انتخاب زنان در بچه دار شدن، تفکيک رابطه جنسى از مساله توليد مثل و کنترل نسبى زنان غربى بر اين پروسه کسب شده است. در يک کلام آزادى و حقوق نسبى زنان در زمينه هاى فوق از عواملى است که دستگاه واتيکان را وادار مى کند که هر از گاهى سندهاى دکترين خود در مورد نقش زن در خانواده و جامعه را منتشر کنند، صفوف خود را براى مقابله با حقوق و آزاديهاى زنان بسيج نمايند و با توجه به توازن قواى موجود به حقوق زنان تعرض کنند. اين وضعيت نگران کننده است چون دستگاه مسيحيت و صنعت مذهب بويژه در دهه هاى اخير نفوذ زيادى در قدرت دولتى، در نهادهاى قانونگزارى، در ارگانهاى برنامه ريزى و در رسانه هاى بين المللى و در نهادهايى چون اروپاى واحد و سازمان ملل کسب کرده و مى کوشد مسيحيت را از هر روزنه اى دوباره وارد زندگى مردم کرده و به جان آنها بيندازد.
اين اعلام حمله دستگاه مسيحيت نگرانى بحق بسيارى را در بين مردم، زنان و مدافعين حقوق و برابرى زن و مرد ايجاد کرده است. واقعيت اين است که هر ذره از تلاش و مبارزه زنان براى کسب آزادى و حقوق انسانى شان با سد محکم ارتجاع مسيحيت روبرو بوده است. دستگاه کليسا حتى تا قرن ١٨ هم زنان عاصى و جسور را پس از تفتيش عقايد به جرم جادوگرى در آتش مى سوزاند. مسيحيت همواره دشمن سرسخت زنان بوده است. اگر پيشرفت جوامع بشرى و حاکم شدن ارزشهاى سکولار و مدرن نبود، واتيکان و دستگاه کليسا در قرن ٢١ و همين امروز بساط زن آزارى و شکنجه و سوزاندن زنان و مردم بيگناه را به راه مى انداخت.
تمدن بشرى تا آنجا که به آزادى زنان مربوط مى شود پيشرفت بسيار کندى داشته است. يکى از موانع قديمى و پابرجا، اديان هستند. حقوق زنان و برابرى زن و مرد هيچگاه با تفکر مذهبى و هيچيک از اديان موجود در جوامع بشرى سازگارى نداشته است. نابرابرى زن و مرد فرمان خداست و دين دشمن زنان است. خداى کليه اديان، زنان را فرودست کرده و مردان را بر آنان برترى داده است. از اين رو يکى از ارکان جدى آزادى زنان، آزادى آنان از دين و ستمگرى اديان است. اگر امروزه زندگى مردم مانند گذشته تحت تسلط اديان نيست، به اين دليل است که نيروهاى اجتماعى خارج و بيرون از مذهب محدوديتهايى را به آن تحميل کرده اند. به اين دليل که اديان مقهور سکولاريسم و قوانين سکولار شده اند.
پاپ و واتيکان را بايد بيش از پيش مقهور سکولاريسم و انسانيت کرد. اين تنها راه به بند کشيدن کراهت اين نهادهاى زن آزار و انسان ستيز است.
