حدود يک ماه پيش گلاب ولی زاده را از روستای چلانه (در 18 کيلومتری جنوب غربی پاوه واقع در استان کرمانشاه) به بيمارستان پاوه آوردند تا زايمان کند.

 حالت عجيب همراهانش حکايت از وضعيت غير عادی می کرد. هيچکدام از ديدن نورسيده شادی نکردند. کسی به مادر مبارک باد نگفت! گلاب 34 ساله بود و ازدواج نکرده بود, اما او نام پدر فرزندنش را به مقامات بيمارستان اعلام کرد.زائو را از بيمارستان به دادگاه فرستادند. قاضی در ازای ضمانت او را آزاد کرد. مقامات سازمان بهداشت منطقه به خاطر حفظ جان گلاب, مخالف اين حکم بودند.معمولا در اين موارد زن را به سازمان بهزيستی نحويل می دهند و در همان مکان او را به عقد مردی که از وی حامله شده, درمی آورند. اما قاضی با آزاد کردن گلاب, در واقع او را به دست مردمی سپرد که دراين گونه موارد هر گونه عواطف انسانی را به فراموشی می سپارند و فرد خاطی از قوانين عشايری را به حداکثر مجازات می رسانند.ده روز پس از زايمان در حالی که گلاب نگون بخت, کودکش را در بغل گرفته بود, به ناگاه نفت بر رويش ريختند و در دم آتش زده شد! دقايقی بعد مادر و فرزند در ميان شعله های آتش جان سپردند. کسی مسووليت اين جنايت را برعهده نگرفته؛ کسی نيز در پی يافتن جانی نيست؛ قضييه ناموسی است! طبق قوانين عشايری, خانواده گلاب با اين عمل وحشيانه حيثيت برباد رفته را دوباره خريداری کردند. بی شک هر کس از خود خواهد پرسيد که اين شرف و حيثيت چيست که چنين خشن و غيرانسانی بايد خريداری شود؛ شرف و حيثيتی که حتی به جان کودک ده روزه نيز رحم نمی کند!
خبرهايی از اين دست بيشتر شبيه اخبار قرن ها پيش است. انگار حکايتی ناخوش آيند از گذشته های دور به گوش می رسد. اما اين حکايت تلخ, واقعه يک ماه پيش است و متاسفانه مورد نادری نيز نيست. در همين ماه گذشته, دو دوختر نوجوان از روستاهای پاوه خود را آتش زدند. يکی از آنها کلاس سوم دبيرستان و ديگری دوم دبيرستان بود. پدران هر دوی آنها می خواستند دختران نوجوان شان را وادار به ازدواج کنند.
آتش زدن و خودسوزی زنان در اين منطقه به امری روتين تبديل شده است. زنان می سوزند و آب از آب هم تکان نمی خورد...

*دو دوختر نوجوان از روستاهای پاوه خود را آتش زدند. يکی از آنها کلاس سوم دبيرستان و ديگری دوم دبيرستان..
نسرين از پاوه
برگرفته از سايت روشنگرى