روزهای پایانی سال را پشت سر می گذاریم و به نوروز نزدیک می شویم .نوروزی که معنای واقعیش باید جشن و سرور و شادمانی باشد .نوروزی که  تعطیلات سالیانه کارگران و کارمندان و معلمین و دانش آموزان از کوچک و بزرگ است . نوروزی که برای همه بچه ها بوی عیدی و لباس نو و آجیل و شیرینی با خود دارد . باید در آن سفر کرد و مهمانی رفت و چند روزی را به تفریح و استراحت پرداخت

 اما آیا به واقع بر همه جمعیت 70 میلیونی ایران چنین می گذرد؟ آخر چگونه می شود حقوق کارگرو کارمند و معلمی را که حدود 200 هزار تومان در ماه است با این تورم و هزینه های سرسام آور تطبیق داد؟دیگر خوشی و شادی و عید و تطیلاتی نمی ماند . سراسر عذاب و دلواپسی است . پدر چگونه می تواند با هفت ماه حقوق عقب افتاده حتی یک کیلو شیرینی یا آجیل و...،.یک دست لباس نو ویک هدیه نا چیز برای فرزندانش بخرد؟ حال مسافرت و تفرح و حتی رفتن به یک سینمای خشک و خالی بماند .بیش از دو سوم مردم ایران به استقبال نوروزو نو شدن طبیعت نمیروند .چه تفاوتی دارد  درختان جوانه بزنند و پرندگان آواز سر دهند؟ پدران تنها به پیشوازمصیبت عظمی و فقر بیشتر و خجالت و شرمساری فرزندانشان می روند و قرار است چهره غمناک و سرشار از التماس کودکانشان را برای حداقل آرزوها ونیازهایشان بی هیچ پاسخی ببینند و از درون فرو بریزند .شب سیزده بدر و روز اول مدارس پس از تعطیلات هم فرا می رسد و دوباره قرار است همشاگردی ها یکدیگر را ببینند و کفش و لباس نو به هم نشان دهند و از عیدی هایشان بگوییند و خلاصه همان دروغ هایی که خیلی از ما هم روزی برای حفظ آبروی کودکانه مان گفته ایم . دوباره باید موضوع تکراری انشاء هر ساله را، ( تعطیلات نوروز را چگونه گذراندید؟) با مشتی دروغ و خیال پردازی پر کرد و نمره بیست گرفت .     آری این است داستان زندگی درصد بالایی از مردم در نوروز و همه سال تا نوروز بعد . پس درآمد بیش از 48 میلیارد دلاری نفت به کجا می رود؟ حکومت جمهوری اسلامی به چه کسی پاسخ گوست؟ دولت مهرورزی کجاست؟ به راستی اگر فقط و فقط بخواهیم گوشه ای از دست و دلبازی  چند ماه اخیر جمهوری اسلامی را برای جنبش های اسلامی و اهداف و مقاصد پلیدش در منطقه و اعیان و انصارش محاسبه ای سر انگشتی کنیم، سر به فلک می گذارد و اگر فقط یک دهم این هزینه ها در جای درستش خرج می شد، وضعیت اینگونه نمی بود .
    بعد از جنگ اسرائیل و لبنان حکومت اسلامی به بیش از سه میلیون از شیعیان جنوب لبنان ، به هر خانواده 6 هزار دلار کمک مالی بلا عوض کرد و همچنین در هفته گذشته" اسماعیل حنیفه" ، سردسته و مسئول جماعت اسلامی حماس در فلسطین مبلغ 120 میلیون دلار دیگر کمک مالی از جمهوری اسلامی دریافت نمود  که با محاسبه 300 میلیون قبلی به حدود نیم میلیارد دلار می رسد .
ازسوی دیگر، جمهوری اسلامی طی سه سال گذشته هفت میلیارد دلارجنگ افزار و ساز و برگ نظامی از روسیه خریداری نموده است .
قرار است بیش از یک میلیون نفر از بسیجیان و خانواده های شهدا و وابستگان حکومتی را  با نام " راهیان نور" دولت با هزینه خودش برای سفر عید به خوزستان بفرستد تا در قبل این هزینه سرسام آور کماکان بتواند تنور شهادت طلبی و انقلاب اسلامی را گرم نگه دارد و نیز چندی پیش خبری بود مبنی بر این که حکومت اسلامی در سراسر جهان از آفریقا تا آسیا دارالقرآن هایی را بنا کرده است که حدود 30 هزار عضو دارد و از قم و حوزه های علمیه دیگر مرتبا ملایانی را گسیل می دارند که در این مراکز اسلام سیاسی را ترویج دهند و جنبش های تروریستی و ضد بشری بسازند .
  آری این فقط بخش کوچکی از دستگاه عریض و طویل حکومتی با هزینه های نجومی است . روی دیگر سکه اما جامعه فلک زده ای است که گاهی مسئولین حکومتی خود نیز به فقر و معضلات اجتماعی ناشی از آن اقرار می کنند . از جمله این که مسئولین سازمان بهزیستی کشور بطور ضمنی وجود بیش از سی هزار زن تن فروش را تائید کردند .
  چه باید کرد؟ تا به کی باید نظاره گر این نا برابری و وارونگی بود؟
باید شورش و طغیان کرد . باید به صف کارگران ، دانشجویان،زنان و معلمانمان بپیوندیم . نباید بگذاریم اوباش و سرکردگان رژیم و وزارت اطلاعات معلمانمان را برای اعتراض و خواستن خواستهای بر حق و حد اقلشان سیلی بزنند و به زندان بیاندازند .
بجای خجالت و شرمساری به فرزندانمان بگوییم که ریشه این نا برابری ها کجاست؟ و از کجا بر سرمان خراب شده است.
درک جمله" از هر کس به اندازه توانش و به هر کس به اندازه نیازش" برای فرزندانمان سخت نیست  بگذاریم به جای خجالت و شرمساری ازبرخی هکلاسی هایشان که فرزندان حجره نشینان و بازاری ها و ... هستند، بدانند که این حق آنها و دست رنج پدران و مدرانشان است که به کیسه صاحبان کار و املاک و بورژواها سرازیر می شود
 بایستی تمام موجویت این دستگاه را به زیر کشید و آزادی و برابری و رفاه را به ارمغان آورد . بایستی هدفمند به صحنه مبارزه آمد . نگاهی به جنبشها و تحرکات سه ماهه اخیر حکایت از سال پر جنب و جوشی برای جنبش سرنگونی دارد . معلمان با آخرین اجتماعشان در میدان بهارستان نشان دادند که به سادگی از حقوق پایمال شده شان نمی گذرند
 به امید آزادی و برابری و سرنگونی تمامی حکومت های نا برابر و ظالم .