صحنه سنگسار یک دختر جوان به نام دعا در کمال "آرامش" فیلم برداری و به دنیا مخابره شده است. یک دختر جوان را جلو دست و پا انداخته، لباس زیرش را از تنش کنده اند، آنقدر سنگ و تکه سیمان به سر و صورتش زده اند که در میان این هیاهوی "مردان مسلمان" و در معیت تفنگ بدستان "اقلیم کردستان" ناله های خفه یک زن در حال مرگ به سختی شنیده میشود

این یک جنایت هولناک است. این جنایتی است از جمله جنایاتی که در همین چند ساله اخیر از عراق به دنیا مخابره میشود تا کل جهان متمدن و کل انسانیت قرن حاضر را از زندگی سیر کند، به قهقرا بکشاند، از نسل بشر نومید و دلسرد کند، قدر قدرتی و وخشیگری اسلام از یکسو و جنایت در عراق تحت نظارت آمریکا و دارو دسته اش را به رخ این مردم بکشد. جامعه عراق زیر دست و پای دمکراسی ابو غریب از یکسو و بریدن سر زن و زجرکش کردن آنها و دود شدن مهد کودکها با بمبهای دسته جات اسلامی که افسارشان را ول کرده به جان مردم انداخته اند به این روز سیاه افتاده است. قوم پرستان کرد با هول دارند غنیمتهایشان را از لابلای سفره های رنگین از خون مردم جمع میکنند! قدرت و اختیار از مردم سلب شده است و در بی اختیاری مردم از زیر هر سنگی به لطف حضور تفنگدارهای آمریکایی یک ابولهول سیاسی و نظامی بیرون آمده است. میدان جنگ بر سر بازتعریف هژمونیهای از دست رفته و یا در حال زوال، اکنون تن و بدن انسانهاست. این بربریت این قرن است! باید در مقابل این بربریت جهان متمدن به میدان آورده شود.

باید در مقابل این وحشیگری ایستاد. تک تک آکتورهای سناریوی سیاه در عراق، چه آنها که مستقیم دستشان در کار است، چه آنها که از قبل خونهای ریخته شده در بغداد و موصل به اسم دیپلماسی وارد بازی شده اند و دستشان در کیسه های دلار سرازیر شده آنجاست، آنها که نگهبانان قتل و جنایت و به بیچارگی کشاندن مردمند همگی از دم مقصرند، در صندلی اتهامند! باعث و بانی چنین جنایاتی هستند!

کسانی متهمند که مدافع دارند. پر وقتی نیست که ما باید ناسیونالیستها و قوم پرستان کرد ایرانی را در نزد مردم ایران افشاء میکردیم که راه سلیمانیه و موصل را نشان مردم داده، کعبه آمالشان مدل حکومت "عمو جلال" بود! چه کنفرانسهایی که در دانشگاههای کشور برگزار نکردند! باید با امثال رویا طلوعیها درمی افتادیم که مدینه فاضله شان "حکومت اقلیم کرد" به عنوان نمونه و سرمشق حکومت مدنی در عراق بود. اینها زحمت کشیدند تا مد کنند که ستم بر زن هم فارس و کرد دارد. جالب اینجاست که نه آن گزمه "اقلیم کرد" و نه آن ریش و پشم داری که سنگ را به پیکر این دختر معصوم میزدند شناسنامه قومی اش را نگاه نکردند! برای اینها ناموس ناموس است، ظلم ظلم است، خشونت کردی و فارسی ندارد. لباس کردی را کسانی که میخواستند این سور و سات را توجیه کنند به تن مردم میکردند. کجا هستند اکنون؟کو چرا خفه شده اند؟ تلویزیونهای کرد زبان مجبور شده اند در کردستان عراق سکوتشان را بشکنند. راجع به این جنایت مهم حرف بزنند. لابد میخواهند یا به گردن "سناریوی سیاه" ( خوب ترمی شده است، نه شخص است، نه رئیس جمهور است، نه قابل بازداشت و محاکمه است این سناریوی سیاه!!) یا به گردن خود مردم بیندازند. نه! مردم زیر بار نمیروند!

معنی این وحشیگری قوم پرستانه که خانه های زنان را روی سرشان خراب و در ازای آن بساط قتلهای ناموسی را بیشتر از پیش پهن کردند همین است، ناسیونالیسم و قوم پرستی با دین اسلام همیشه در قبال مسئله زن، دستش در یک کاسه بوده است. اینها وقتی دم از "امنیت برای اقلیم کردستان" میزنند، منظورشان امنیت برای بچاپ بچاپ خودشان و رکاب زدن برای آمریکاست که به نان و نوا رساندتشان! قرار نبوده در حکومت کردی اینها برای زن و کودک و شکمهای گرسنه امنیتی برپا شود!
امروز دیگر حتی به اینها هم ثابت شده است که مدینه فاضله شان پوچ بود! ما همیشه گفته و میگوییم اگر راه نجاتی برای بشریت متمدن جهت عبور از این مشقات، برای در هم کوبیدن نظم سیاه و خونین موجود متصور باشد فقط و تنها راه رادیکال و کمونیستی و ادعانامه سرخ است.
به اسلام و قوانین بربریت و ضد انسانی اش فقط کمونیسم میتواند افسار بزند، جمعشان کند، بزیرشان بکشد، خلع سلاح کند و سر جایشان بنشاند! حساب قوم پرستی و ناسیونالیسم را فقط یک جنبش برابری طلبی و مساوات خواهی میتواند کف دستش بگذارد. دنیا برای مهار کردن و از میدان بدر کردن هیئت حاکمه بی افق آمریکا که تاوان بی افقی اش را از مردم میگیرد به پرچم سوسیالیسم محتاج است، که بدون آن منجلابی بیش نیست!
ما همیشه به زنان در کردستان و در همه شهرهای ایران، در عراق و افغانستان گفته و میگوییم که هزینه هر گونه خوش باوری و تمکینی، هر گونه سر فرود آوردن و گردن گذاشتن به تحمیق دینی، ناسیونالیستی و قوم پرستانه و یا نسخه های وسط راه مخملی یا جنگی، حتی کم بها دادن به آنها و از صحنه بدر نکردنشان، بسیار بسیار گران است. اینها از ما با پرتاب سنگ انتقام خواهند گرفت. گفته و میگوییم که حل مسئله زن در خاورمیانه به سرنوشت تعیین تکلیف با جمهوری اسلامی و کل جنبش تروریستی اسلامی از طریق مردم گره خورده است. خاورمیانه برای جمع کردن بساط خشونت و قتل زن، به یک انقلاب کارگری محتاج است. به یک جنبش قوی، رادیکال و پر زور نیاز دارد.

سنگسار دعا و نفرت حاصل از آن، جنبش برابری طلبی را در عراق، رهبرانشان را هوزان و ینار، نادیه و ناسک و... صدا میزند. انسانیت در این بربریت موجود تشنه بلند کردن پرچم چپ و عدالتخواهانه است. در عراق  باید بیشتر از هر وقتی، امروز، یعنی درست وقتی راه حلهای دیگر بی آبرو شده اند، راه حل چپ را به میدان کشید. تاخیر جایز نیست. هر روز دارند از مردم قربانی میگیرند!