من زنم  ،زنی ایرانی، در زندانهای رژیم جمهوری اسلامی،در دخمه های   تیره و نمناک، در تبعیدگاه اوینم،در هر گوشه و کنار این دوزخ زنی مثل من هراسان از مرگ، مریض و تب داراز شکنجه های روحی و فیزیکی بدست سردمداران رژیم ایرانی هست.
آزارو شکنجه زنان بشدت رو به  افزایش است و قوانین اسلامی ، روز به روز بیشتر زندگی  را برای زنان در زندان سختتر میکند و باندهای اسلامی داخل زندان و جریانات ضد زن روز به روز بیشتر بر زنان تحمیل میشود.اینجا در صبح سحر آرزوها پرپر میشوند با داری بلند و طنابی خشمگین.

با نم نم باران عشق میمیرد در پستوی سلولی سرد و خاموش.
در سو سوی تولد یک صبح، آهنگ عشق با شلیکی پر زور و زنگدار قطع میشود و بجایش خون ، همراه با بخاری سپید به هوا میرود و در ابرها گم میشود.
با نسیم بهاری ، کودکی متولد میشود بنام بهار و مادری میمیرد بنام ستاره.
در شبهای اعدام دلم غوغائی دارد که نفسم را به شماره میبرد.اینجا هزاران زن با آرزوهای پاک و جوان چون گلهائی پژمرده  میمیرند زیر چنگالهای لاشخوران رژیم جمهوری اسلامی بنام آزادی و عشق رسیدن به برابری و انسانیت.
کشنده روزگاریست برای زنان ما در زندانهای اوین ،قزل حصار،گوهردشث و تمام زندانهای دیگر ایران.
براستی به چه جرمی این زنان زندانی میشوند و زیر شکنجه ها ی وحشتناک رژیم جان میدهند؟     به جرم سیاسی یا  اجتماعی؟ سیاسیون به جرم مبارزه برای آزادی ،برابری و انسانیت.             زنان اجتمایی زنانی هستند که به جرم داشتن فقر مادی و فرهنگی از زنان آسیب دیده جامعه بشمار میایند  که بخاطر نقض حقوقشان  در جامعه مرتکب جرمهای مثل اعتیاد به مواد مخدر،سرقت،قتل ،روسپیگری،یا بقول رژیم جمهوری اسلامی داشتن رابطه نا مشروغ با مردان نامحرم میشوند که هر کدامشان نسبت به جرمشان مجبورند شکنجه های طاقت فرسا و نا عادلانه  رژیم را تحمل کنند.      از طرفی این زنان در بدو ورود به زندان توسط مسولان زندان تجاوز جنسی میشوند ، به مواد مخدر آلوده میشوند.البته بعضی از این زنان را به شیج نشینهای کشورهای عربی میفروشند و بقیه این زنان با بدترین  شرایط ممکن در زندانهای رژیم بسر میبرند.
 ازجمله  نداشتن امکانات بهداشتی،حمام،دارو،پزشک متخصص ،نرسیدن مواد غذایی کافی به آنها ،نداشتن پول کافی و نگه داشتن زندانی های سابقه دار با کم سابقه در یک اتاق، اجبار به خواندن نماز،قران،شرکت در مراسم مذهبی و... ، که اینها معمولا زنانی هستند که بخاطر سرخوردگی های دوران کودکی در خانواده  یا افت تحصیلی ، رابطه با افراد و محیطهای ناسالم،بیکاری، اعتیاد و غیره از محیط خانواده فرار میکنند و نیز قربانیانی هستند که از نداشتن خانواده و سر پناه یا مکانی برای زندگی دوباره ، تن به جرم دیگری میدهند که دستگیر شوند و از نو به زندان برگردند تا درواقع  سرپناهی داشته باشند هر چند که معمولا در زندان مورد آزار و اذیت قرار میگیرند یا مسولان  با گرفتن پول از مردهای دیگر زندانی ، آنها را به اتاقهای این زنان راه میدهند تا آنها را مورد تجاوز جنسی قرار بدهند یا کتک زدن آنها در مواقع استراحت یا شب ، حتی کشیدن ناخنهایشان و خیلی از شکنجه های دیگرکه در زندان  مرسوم است.
 مهمتر از همه نشان ندادن زندانیان  به مسئولان حقوق بشر هنگام بازدید از زندان است.            بدین صورت که زندانیان سیاسی  که از قبل شکنجه  شده اند ،  مدتی آنها را تحت مداوا قرار میدهند که در صورت دیدن مسئولان حقوق بشر در  بدنشان آثاری  از شکنجه و آزار نباشد.           زندانیانی که تحت شکنجه های وحشتناک رژیم هستند، با مداوای کوتاه مدت سالم نمیشوند و در سیاهچا لهای زندان نگهداریشان میکنند تا  زمانی که بازرسی از طرف حقوق بشر به اتمام برسد بعد آنها را به سلول یا بندشان بر میگردانند .
متاسفانه حقوق بشر هم نگاه جدی و تحلیلگرانه ای نسبت به این موضوع ندارد و فقط ظاهر قضیه را  میبیند. من فکر میکنم صرف نظر از نیاز به تلاش هموطنان عدالت خواه و مدافعین حقوق بشر و همه انسانهایی که با هر گونه زندانی ، شکنجه اعدام، سنگسار و غیره مخالفند و تا کنون توانسته اند با فعالیت خود در مواقع حساس بر افکار عمومی تاثیر گذار باشند و یا ازهمه نهادهای مدافع حقوق بشر و انسانی ، و زنان میخواهیم که در رفتارهای غیر انسانی و ضد زن در زندانهای جمهوری اسلامی اعتراض کنند. من بعنوان فعال زن و مدافع حقوق انسانی و مدافع حقوق زنان در اعتراض به رفتارهای غیرانسانی رژیم جمهوری اسلامی  در زندانهای ایران اعتراض میکنیم.
      فرشته ایلکا
     
www.elik.blogfa.com